Email Spotting

Tingin ng mga bobong kapitbahay ko puta daw ako. Nagpapagamit, 

binabayaran. Sabi nila ako daw ang pinakamaganda at pinakasikat sa 

aming lugar noon. Ang bango-bango ko daw, sariwa at makinis. Di ko 

nga alam kung sumpa ito, dahil dito naletse ang kinabukasan ko. 

Tara makinig ka muna sa kwento ko, yosi muna tayo.

Alam mo, maraming lumapit sa akin, nagkagusto, naakit. Ang hirap pag 

lahat sa iyo virgin eh. Tinanggap ko naman silang tao, bakit kaya 

nila ako ginago? Masakit alalahanin, iniisip ko na lang na kase di 

sila taga rito, siguro talagang ganoon. Tatlong malilibog na 

foreigners ang namyesta sa katawan ko, na-rape daw ako. 

Sa tatlong beses akong nagahasa, ang pinakahuli ang di ko 

makakalimutan. Parang maski di ko ginusto ang mga nangyari, 

hinahanap-hanap ko siya. Tinulungan nya kasi akong makalimutan yung 

mga sadistang Hapon at Coño. Kase, ibang-iba ang hagod niya. Umiikot 

ang mundo ko sa tuwing ginagamit niya ako. Ibang klase siya mag-

sorry, lalo pa at kinupkop niya ako at ang mga naging anak ko.

Parating ang dami naming regalo – may chocolates, yosi, ano ka! May 

datung pa! Nakakabaliw siya, alam kong ginagamit nya lang ako pero 

pagamit naman ako nang pagamit. Sa kanya namin natutunan mag-

inggles, di lang magsulat ha! Magbasa pa! Hanggang ngayon, sa tuwing 

mabigat ang problema ko, siya ang tinatakbuhan ko. ‘Yun nga lang, 

lahat ng bagay may kapalit. Nung kinasama ko siya, guminhawa buhay 

namin. Sosyal na sosyal kami. 

Ewan ko nga ba, akala ko napapamahal na ako sa kanya. Akala ko tuloy-

tuloy na kaligayahan namin, yun pala unti-unti niya akong pinapatay. 

P*** ng I**! Sa dami ng lason na sinaksak niya sa katawan ko, muntik 

na akong malaspag. Ang daming nagsabi na ang tanga tanga ko. 

Patalsikin ko na daw. Sa tulong ng mga anak ko, napalayas ko ang 

animal pero ang hirap magsimula. Masyado na kaming nasanay sa sarap 

ng buhay na naranasan namin sa kanya. Lubog na lubog pa kami sa 

utang, kulang ata pati kaluluwa namin para ibayad sa mga inutang 

namin. 

Sinikap naming lahat maging maganda ang buhay namin. Ayun, mga nasa 

Japan, Hong Kong, Saudi ang mga anak ko. Yung iba nag-US, 

Europe. ‘Yung iba ayaw umalis sa akin. Halos lahat, wala naman 

silbi, masaya daw sa piling ko, maski amoy usok ako. 

Sa dami ng mga anak ko na nagsisikap na tulungan ang kalagayan 

namin, siya din ang dami ng mga anak ko na namamantala sa kabuhayan 

at kayaman na itinatabi ko para sa punyetang kinabukasan naming 

lahat. Dumating ang panahon na di na kami halos makaahon sa hirap ng 

buhay. Napakahirap dahil nasanay na kami sa ginhawa at sarap.

Ang di ko inaakala ay mismong mga anak ko, ang tuluyang sisira sa 

akin. Napakasakit tanggapin na malinlang. Akala ko ay makakakita ako 

ng magiging kasama sa buhay sa mga ahas na ipinakilala ng mga anak 

ko Hindi pala. Ang tanga ko talaga. Binugaw ako ng sarili kong mga 

anak kapalit ng kwarta at pansamantalang ginhawa na nais nilang 

matamasa. 

Wala na akong nagawa dahil sa sobrang pagmamahal ko sa aking mga 

anak. Wala akong ibang yaman kundi ganda ko. Pinagamit ko na lang ng 

pinagamit ang sarili ko, basta maginhawa lang ang mga anak ko. 

Usap-usapan ako ng mga kapitbahay ko. May nanghihinayang, namumuhi 

at naaawa. Puta na kase ang isang magandang tulad ko.

Alam mo, gusto ko na sanang tumigil sa pagpuputa kaso ang laki 

talaga ng letseng utang ko eh. Palaki pa ng palaki. Kulang na 

kulang. Paano na lang ang mga anak ko naiwan sa aking punyetang 

puder? Baka di na ako balikan o bisitahin ng mga nag-abroad kong mga 

anak. Hindi na importante kung laspagin man ang ganda ko, madama ko 

lang ang pagmamahal ng mga anak ko. Malaman nila na gagawin ko ang 

lahat para sa kanila.

Sa tuwing titingin ako sa salamin, alam ko maganda pa rin ako. Meron 

pa din ang bilib sa akin. Napapag usapan pa din. Sa tuwing nakikita 

ko ang mukha ko sa salamin, nakikita ko ang mga anak ko. Tutulo na 

lang ang mga luha ko ng di ko namamalayan. Ang gagaling nga ng mga 

anak ko, namamayagpag kahit saan sila pumunta. Mahusay sa kahit 

anong gawin. Tama man o mali. Proud ako sa kanila. Kaso sila, 

kabaligtaran ang nararamdaman para sa akin. 

Sa dami ng mga anak ko, iilan lang ang may malasakit sa akin. May 

malasakit man, nahihilaw. Ni di nga ako kinikilalang ina. Halos 

lahat sila galit sa isa’t isa. Walang gusto magtulungan, 

naghihilahan pa. Ang dami ko ng pasakit na tiniis pero walang 

sasakit pa nung sarili kong mga anak ang nagbugaw sa akin. Kinapital 

ang laspag na ganda ko. Masyado silang nasanay sa sarap ng buhay. 

Minsan sa pagtingin ko sa salamin, ni hindi ko na nga kilala sarili 

ko.

Dadating na naman ang pasko, sana maalala naman ako ng mga anak ko. 

Isang buwan pa, magbabagong taon na. Natatakot ako sa taong 

darating. Ngayon pa lang usap usapan na ang susunod na pagbubugaw ng 

ilan sa mga anak ko. Sana may magtanggol naman sa akin, ipaglaban 

naman nila ako. Gusto kong isigaw: “INA NINYO AKO! MAHALIN NYO NAMAN 

AKO!”

Sige, dumadrama na ako. Masisira na ang make up ko nito eh. Salamat 

ha, pinakinggan mo ako.

Ay sorry, di ko nasabi pangalan ko. 

Pilipinas nga pala.