As I Mature February 28, 2009
Posted by Anton in Chain Mail, Light Bulb Moments, Witty Humor.add a comment
I’ve learned that you cannot make someone love you. All you can do is stalk them and hope they panic and give in.
I’ve learned that no matter how much I care, some people are just assholes.
I’ve learned that it takes years to build up trust, and it only takes suspicion, not proof, to destroy it.
I’ve learned that you can get by on charm for about fifteen minutes. After that, you’d better have a big willy or huge boobs.
I’ve learned that you shouldn’t compare yourself to others – they are more screwed up than you think.
I’ve learned that you can keep vomitting long after you think you’re finished.
I’ve learned that we are responsible for what we do, unless we are celebrities.
I’ve learned that regardless of how hot and steamy a relationship is at first, the passion fades, and there had better be a lot of money to take its place!
I’ve learned that 99% of the time when something isn’t working in your house, one of your kids did it.
I’ve learned that the people you care most about in life are taken from you too soon and all the less important ones just never go away.
Pass this along to 5 friends.. trust me. They’ll appreciate it. Who knows, maybe something good will happen.
If not… tough shit.
How Stressed Are You? February 27, 2009
Posted by Anton in Uncategorized.add a comment
The pictures attached are used to test the level of stress a person can handle.
One teacher said, “I felt like they were all moving…but slowly. Kind of like, they were breathing.”
The slower the pictures move, the better your ability of handling stress.
Alleged criminals that were tested see them spinning around madly; however, senior citizens and kids see them standing still.
FYI … None of these images are animated – they are perfectly static!
TOUCHING POEM FROM AFRICAN CHILD ( I BLACK) February 26, 2009
Posted by Anton in Uncategorized.add a comment
And this touching little poem, too, reportedly written by an African child and was nominated for the Best Poem in 2005, forwarded to me by The STAR night editor Sonny Mirasol:
Wen i born,
i black.
Wen I grow up,
i black.
Wen I scared,
i black.
Wen i sick,
i black.
when i die,
i still black.
And u white fella,
wen u born,
you pink.
wen u grow up,
u white.
wen u go in the sun,
u red.
wen u cold,
u blue.
Wen u scared,
u yellow
Wen u sick,
u green.
Wen u die,
u gray.
And u calling me colored?
(Come to think of it, ‘no?)
Check out KLM – Fill a Plane – Promote your plane February 25, 2009
Posted by Anton in Uncategorized.add a comment
Minsan May Isang Puta February 24, 2009
Posted by Anton in Light Bulb Moments.add a comment
Tingin ng mga bobong kapitbahay ko puta daw ako. Nagpapagamit,
binabayaran. Sabi nila ako daw ang pinakamaganda at pinakasikat sa
aming lugar noon. Ang bango-bango ko daw, sariwa at makinis. Di ko
nga alam kung sumpa ito, dahil dito naletse ang kinabukasan ko.
Tara makinig ka muna sa kwento ko, yosi muna tayo.
Alam mo, maraming lumapit sa akin, nagkagusto, naakit. Ang hirap pag
lahat sa iyo virgin eh. Tinanggap ko naman silang tao, bakit kaya
nila ako ginago? Masakit alalahanin, iniisip ko na lang na kase di
sila taga rito, siguro talagang ganoon. Tatlong malilibog na
foreigners ang namyesta sa katawan ko, na-rape daw ako.
Sa tatlong beses akong nagahasa, ang pinakahuli ang di ko
makakalimutan. Parang maski di ko ginusto ang mga nangyari,
hinahanap-hanap ko siya. Tinulungan nya kasi akong makalimutan yung
mga sadistang Hapon at Coño. Kase, ibang-iba ang hagod niya. Umiikot
ang mundo ko sa tuwing ginagamit niya ako. Ibang klase siya mag-
sorry, lalo pa at kinupkop niya ako at ang mga naging anak ko.
Parating ang dami naming regalo – may chocolates, yosi, ano ka! May
datung pa! Nakakabaliw siya, alam kong ginagamit nya lang ako pero
pagamit naman ako nang pagamit. Sa kanya namin natutunan mag-
inggles, di lang magsulat ha! Magbasa pa! Hanggang ngayon, sa tuwing
mabigat ang problema ko, siya ang tinatakbuhan ko. ‘Yun nga lang,
lahat ng bagay may kapalit. Nung kinasama ko siya, guminhawa buhay
namin. Sosyal na sosyal kami.
Ewan ko nga ba, akala ko napapamahal na ako sa kanya. Akala ko tuloy-
tuloy na kaligayahan namin, yun pala unti-unti niya akong pinapatay.
P*** ng I**! Sa dami ng lason na sinaksak niya sa katawan ko, muntik
na akong malaspag. Ang daming nagsabi na ang tanga tanga ko.
Patalsikin ko na daw. Sa tulong ng mga anak ko, napalayas ko ang
animal pero ang hirap magsimula. Masyado na kaming nasanay sa sarap
ng buhay na naranasan namin sa kanya. Lubog na lubog pa kami sa
utang, kulang ata pati kaluluwa namin para ibayad sa mga inutang
namin.
Sinikap naming lahat maging maganda ang buhay namin. Ayun, mga nasa
Japan, Hong Kong, Saudi ang mga anak ko. Yung iba nag-US,
Europe. ‘Yung iba ayaw umalis sa akin. Halos lahat, wala naman
silbi, masaya daw sa piling ko, maski amoy usok ako.
Sa dami ng mga anak ko na nagsisikap na tulungan ang kalagayan
namin, siya din ang dami ng mga anak ko na namamantala sa kabuhayan
at kayaman na itinatabi ko para sa punyetang kinabukasan naming
lahat. Dumating ang panahon na di na kami halos makaahon sa hirap ng
buhay. Napakahirap dahil nasanay na kami sa ginhawa at sarap.
Ang di ko inaakala ay mismong mga anak ko, ang tuluyang sisira sa
akin. Napakasakit tanggapin na malinlang. Akala ko ay makakakita ako
ng magiging kasama sa buhay sa mga ahas na ipinakilala ng mga anak
ko Hindi pala. Ang tanga ko talaga. Binugaw ako ng sarili kong mga
anak kapalit ng kwarta at pansamantalang ginhawa na nais nilang
matamasa.
Wala na akong nagawa dahil sa sobrang pagmamahal ko sa aking mga
anak. Wala akong ibang yaman kundi ganda ko. Pinagamit ko na lang ng
pinagamit ang sarili ko, basta maginhawa lang ang mga anak ko.
Usap-usapan ako ng mga kapitbahay ko. May nanghihinayang, namumuhi
at naaawa. Puta na kase ang isang magandang tulad ko.
Alam mo, gusto ko na sanang tumigil sa pagpuputa kaso ang laki
talaga ng letseng utang ko eh. Palaki pa ng palaki. Kulang na
kulang. Paano na lang ang mga anak ko naiwan sa aking punyetang
puder? Baka di na ako balikan o bisitahin ng mga nag-abroad kong mga
anak. Hindi na importante kung laspagin man ang ganda ko, madama ko
lang ang pagmamahal ng mga anak ko. Malaman nila na gagawin ko ang
lahat para sa kanila.
Sa tuwing titingin ako sa salamin, alam ko maganda pa rin ako. Meron
pa din ang bilib sa akin. Napapag usapan pa din. Sa tuwing nakikita
ko ang mukha ko sa salamin, nakikita ko ang mga anak ko. Tutulo na
lang ang mga luha ko ng di ko namamalayan. Ang gagaling nga ng mga
anak ko, namamayagpag kahit saan sila pumunta. Mahusay sa kahit
anong gawin. Tama man o mali. Proud ako sa kanila. Kaso sila,
kabaligtaran ang nararamdaman para sa akin.
Sa dami ng mga anak ko, iilan lang ang may malasakit sa akin. May
malasakit man, nahihilaw. Ni di nga ako kinikilalang ina. Halos
lahat sila galit sa isa’t isa. Walang gusto magtulungan,
naghihilahan pa. Ang dami ko ng pasakit na tiniis pero walang
sasakit pa nung sarili kong mga anak ang nagbugaw sa akin. Kinapital
ang laspag na ganda ko. Masyado silang nasanay sa sarap ng buhay.
Minsan sa pagtingin ko sa salamin, ni hindi ko na nga kilala sarili
ko.
Dadating na naman ang pasko, sana maalala naman ako ng mga anak ko.
Isang buwan pa, magbabagong taon na. Natatakot ako sa taong
darating. Ngayon pa lang usap usapan na ang susunod na pagbubugaw ng
ilan sa mga anak ko. Sana may magtanggol naman sa akin, ipaglaban
naman nila ako. Gusto kong isigaw: “INA NINYO AKO! MAHALIN NYO NAMAN
AKO!”
Sige, dumadrama na ako. Masisira na ang make up ko nito eh. Salamat
ha, pinakinggan mo ako.
Ay sorry, di ko nasabi pangalan ko.
Pilipinas nga pala.
